zoeken

Kop -Sikkema

Ik was een hoofd zonder lichaam

"Ik heb lang in de jeugdzorg gewerkt, maar had gaandeweg het verlangen om in het onderwijs actief te zijn. Dat ben ik toen ook gaan doen. Daarmee belandde ik in een totaal andere wereld. Met die switch veranderde mijn beroepsidentiteit ook. Ik was niet langer hulpverlener, maar ging kennis en vaardigheden overdragen over hulpverlening. Die combi is mooi. Ik leerde er zelf ook weer veel van. Maar het was ook wennen."

"Gaandeweg kwamen er in mijn werk ook meer coördinerende taken bij. En ik moest mijn mastertitel gaan halen, dus dat was studeren geblazen. Drie jaar lang heb ik naast mijn werk gestudeerd. Ik was continu aan het werk, overdag, 's avonds en in de weekenden. Ik stond voortdurend in een prestatie- en stressmodus. De titel is binnen. Maar ik kwam wel kotsend over de streep. Een dag na het behalen van mijn bull ben ik onmiddelijk op vakantie gegaan. Ik stond een groot deel van de vakantie nog strak van de adrenaline. Ik moest afkicken en op adem komen. Dat lukte enigszins, maar er was meer nodig, want ik was een hoofd zonder lichaam geworden. Mijn stresshormoonspiegels waren nog steeds te hoog. Ik heb met HRM overlegd wat ik zou gaan doen. Hoe kon ik mijn ongezonde patronen doorbreken?"

"Ik ben toen een life-styletraining gaan volgen. Een training die gebruiktmaakt van lichaamsgerichte oefeningen. Voor het eerst sinds lange tijd stond ik weer stil bij mijn gevoel en bij zingevingsvraagstukken. Ik heb daar veel aan gehad. Het heeft me de ogen geopend. Ik ben er dichter door bij mijn passies en drijfveren gekomen. Het werd me een stuk duidelijker wat ik wel en niet wil. De grap is dat ik eigenlijk geen dingen heb gehoord of geleerd die ik niet wist. Maar in m'n eentje kreeg ik het desondanks niet voor elkaar. Dat was ik als hulpverlener niet gewend. Mijn tip aan iedereen in dezelfde situatie is dan ook: durf hulp te vragen."

Mijn energiebronnen

"Het ging allemaal wel wat snel: wennen aan een nieuw vak als docent, studeren, een MT-functie vervullen en coördinator zijn van de tweede en derdejaars studenten. Het waren veel, maar ook heel verschillende taken. Ik was voortdurend aan het schakelen. Het was te veel, te divers en daardoor voor mij ziekmakend. Ik werd er niet gelukkig van."

"Ik ben geen manager, zo heb ik ontdekt. Van lesgeven en omgaan met de studenten daarentegen krijg ik energie. Daar ligt mijn passie, dat werd me tijdens die training heel duidelijk. Ik stopte dus met mijn managementwerk. Daarnaast ben ik sinds de training weer regelmatig gaan sporten en beter voor mezelf gaan zorgen."

Hoe hou je zelf de regie?

"In het hbo wordt een groot appèl gedaan op je zelfmanagement. Dat is op zich goed, maar dat gaat niet vanzelf. Het vergt best wat vaardigheden. Erg belangrijk daarin is om open met elkaar te communiceren. Zowel met collega's als met de leiding. Alleen in een open cultuur waarin je je kwetsbaar durft op te stellen, kun je dat doen wat het best is voor iedereen. Zowel voor jezelf als voor het team en voor de studenten. Alleen door open en eerlijk te zijn kun je elkaar steunen en goede prestaties behalen."

"Zelfmanagement is geen individuele zaak, je doet het samen. Het vergt ook zelfinzicht. Ik werkte en studeerde zoals ik vroeger met mijn broer eens een fietsvakantie naar Santiago deed. We fietsen toen 2100 kilometer in 21 dagen. Dat is geen vakantie meer, dat is topsport. Het zit dus blijkbaar in me om de rand op te zoeken. Het risico is dat je er dan ook af en toe overheen duikelt."

"Ik wilde me heel graag bewijzen en zei daardoor 'ja' op alle kansen. Het is aan jezelf, maar ook aan de organisatie, aan je leidinggevenden, om eerlijk en kritisch in de gaten te houden of de balans niet zoek raakt. Op de achtergrond speelde ook de financiële druk. Om dit werk te kunnen blijven doen, moest ik m'n master halen. Dat was een erg dure studie die de hogeschool voor me financierde, maar de kosten zou ik moeten terugbetalen als ik de studie niet afrondde of niet zou halen. Dat legde er extra druk op."

"De faciliteiten voor docenten zijn gelukkig wat beter geworden. Ik kreeg destijds slechts een halve en later één dag per week studieverlof. Dat was echt te weinig. Inmiddels is het twee dagen per week geworden. Dat geeft toekomstige masterstudenten meer lucht. Maar dan nog: blijf jezelf in de gaten houden. En neem een coach, die af en toe met een frisse externe blik naar je kijkt. Dat heb ik ook gedaan. Het was drie jaar ploeteren om te overleven, maar dat is me mede dankzij die coach gelukt. Ik heb de nodige keuzes gemaakt en dat heeft zijn vruchten afgeworpen. Inmiddels ben ik gelukkig weer in balans."